Natuurgoed Paul Casteleijn heeft veel betekend voor de Kunstroute

Van expositieruimte tot minifestival

De reden om de kunstenaars naar de Noldijk te halen was eigenlijk een vrij eenvoudige. ,,Ik vind dat we een prachtige schuur hebben staan. Daar wilde ik andere mensen ook van laten genieten. Het is een prima locatie voor bijvoorbeeld groepen die willen optreden, maar zelf geen plek hebben. Zo is er een kinderzangkoor geweest, maar ook een toneelgroep die hier repeteerde en het stuk opvoerde. Om die reden heb ik destijds ook contact gezocht met de Kunstroute, omdat hier best ruimte was om enkele kunstenaars hun werk te laten presenteren”, legt Paul uit. De daaraan gekoppelde reuring was voor het hoveniersbedrijf uiteraard ook mooi meegenomen. De organisatie van de Kunstroute greep de mogelijkheid met beide handen aan, de schuur werd een vaste locatie. Gaandeweg groeide het weekend uit tot een enorm spektakel. ,,Een minifestival, over het hele terrein. Dat is twee hectare, dus je kunt je voorstellen dat er aardig wat te doen was. In het begin organiseerden we dat tegelijk met de Kunstroute, later werd het een apart evenement.”

Eten aan de dijk

De stap naar zo’n festival werd natuurlijk niet in één keer gezet, maar met tussenstappen. In dit geval ‘Eten aan de dijk’. ,,Het idee ontstond om op de zaterdagvond in het weekend van de Kunstroute een diner te organiseren voor de gasten. Dat werd steeds groter. De eerste keer waren er zo’n vijftig bezoekers, op het laatst wel honderdvijftig. We werkten toen met drie gangen, zodat de groep verdeeld kon worden. Het voorgerecht, hoofdgerecht en toetje werden op verschillende plaatsen geserveerd, dat liep dan door elkaar. Elke groep werd steeds naar een nieuwe gang begeleid. Daar probeerden we altijd wel een leuke draai aan te geven. Zo hebben we ooit de groep vleeseters tussen de hekken door als vee naar binnen gedreven”, weet Paul nog. Die creativiteit kwam op meerdere vlakken terug. Hij herinnert zich bijvoorbeeld nog een actie voor het Sophia Kinderziekenhuis, die was gekoppeld aan het evenement. ,,Het diner werd toen in ziekenhuisstijl gehouden, dus met pillendozen en buisjes. Dat hield het ook leuk. Maar we hadden ook een keer een act met verklede agenten. Er werd een ongeluk nagespeeld, maar mensen dachten dat het echt was en waren bezorgd!”

Enorme organisatie

Uiteraard was het flink wat werk voor de vrijwilligers om dit allemaal te organiseren. Zeker toen het diner uitgroeide tot een minifestival. ,,Op het laatst waren er wel vijftig medewerkers bezig, dat werd wel erg groot. Het bijzondere is dat we ook toen niet met een compleet draaiboek werkten. Soms liep er best iets fout, maar dat merkten de gasten eigenlijk nooit. Ooit zou er een operazangeres in het bos optreden, in een enorme jurk. Op het laatste moment haakte ze door ziekte af, maar toch konden we nog net op tijd een vervanger regelen”, vertelt Paul. Hij kijkt met veel plezier terug op die tijd, waarin hij onder meer ook de burgemeester en diverse wethouders mocht verwelkomen.

Natuurgoed Ziedewij

Op dit moment speelt er ook van alles rond het natuurgoed achter in de polder, dat doorloopt tot aan de rondweg en het fietspad. Een lang gekoesterde droom wordt daar werkelijkheid. Op een terrein van 10 hectare worden woningen gebouwd, maar er zal ook een restaurant met informatiecentrum verrijzen, inclusief een winkel, zaalverhuur en logementen. ,,Dat wordt ontzettend mooi. Het is bovendien de bedoeling dat er voedsel verbouwd wordt via een voedselbossysteem. Dat ontstaat op een natuurlijke manier, met behulp van meerdere lagen aan beplanting. Uiteindelijk krijg je dan een ecosysteem dat zichzelf in stand houdt, maar dat duurt wel vijf tot tien jaar”, legt Paul uit. In dit nieuwe project keert ook zijn zo kenmerkende sociale karakter terug. Er is een stichting opgericht om sociale activiteiten te ontplooien op het natuurgoed. ,,Daar kunnen vrijwilligers en mensen met een achterstand tot de arbeidsmarkt terecht. Inmiddels is de experimenteerfase al aangebroken. Hoeveel tijd kost het om de producten te verwerken, hoe smaken ze? Eind dit jaar moet alles starten”, vertelt hij enthousiast.

Mooie tijd

De toekomst ziet er dus zonnig uit, maar Paul koestert warme herinneringen aan de jaren waarin de Kunstroute Barendrecht bij hem te gast was. ,,Een mooie tijd, waarin ik diverse kunstenaars heb mogen verwelkomen. Sommigen hadden zelf geen ruimte om te exposeren, anderen vonden het handiger om dit op locatie te doen. Er was plaats voor iedereen, al hebben we wel gezocht of het werk aansloot op de omgeving. Ik herinner me bijvoorbeeld nog een natuurfotograaf en een kunstenaar die met natuurlijke materialen werkte. Een grote kunstkenner ben ik zeker niet, maar ik vond bepaalde dingen wel mooi”, zegt hij. Mocht de gelegenheid zich voordoen, zijn kunstenaars ook in de komende jaren zeker welkom op het natuurgoed.

Meer lezen over de plannen? Kijk dan eens op www.natuurgoedziedewij.nl