Leden Roparun-team Dalton Lyceum Barendrecht 2018 blikken terug
In iedere editie van Beleef Barendrecht blikken we met leden van DLB-Team 128, het Roparun-team van Dalton Lyceum Barendrecht, terug op eerdere deelnames. Deze keer staat de editie van 2018 centraal. Techniekdocent John Schermer was er destijds voor de vierde keer bij. Na drie deelnames als navigator was hij in 2018 fietser. Economiedocent Sander Opschoor debuteerde als loper. Hoe hebben zij dit ervaren?
Teamgevoel
Hoewel Sander zeker geen hardloper was, besloot hij toch om mee te doen. ,,Eerdere edities straalden zo’n teamgevoel uit, daar wilde ik deel van uitmaken. Eigenlijk had ik veel te weinig getraind, maar het ging wonderwel goed. Al duurde het voor mijn gevoel wel lang. Na anderhalve dag spraken de mensen langs het parcours nog steeds Frans”, herinnert hij zich. In tegenstelling tot Sander was John al een ervaren teamlid. Aanvankelijk zou hij niet deelnemen in 2018, want na drie keer de catering te hebben verzorgd, vond hij het genoeg. ,,Wel liet ik mijn naam op de reservelijst zetten als fietser. Zo kwam ik alsnog in het team. In deze editie miste ik bij de voorbereiding wel een beetje de regie. Daarom heb ik die zelf in handen genomen door oefenfietstochten te maken van Dordrecht naar Breda. Dat hielp, al valt het niet te vergelijken met de Roparun. Daarin fiets je namelijk voortdurend onder je tempo, dus je warmt ook niet op en dat ga je voelen.”
Doordenderende sneltrein
Echt tijd om daarover na te denken, is er volgens John niet. ,,Tijdens het wachten op de start geniet je van de uitgelaten stemming. Zodra je begint, zit je echter in een doordenderende sneltrein die pas stopt aan de finish. Die flow is heel bijzonder. Zeker als je beseft dat je in zo’n korte tijd toch gauw 500 kilometer aflegt”, merkt hij op. Loper Sander heeft dat ook zo ervaren. ,,Je wordt min of meer gedragen door het publiek. Dat begint al in de Belgische dorpen, maar vooral op de laatste dag vloog ik bijna. Al die leerlingen, collega’s, familie en vrienden langs de weg! Na de finish hield het voor mij ineens op. Letterlijk, want ik kreeg last van mijn knie en dat is nooit meer verdwenen. De dinsdag na de Roparun heb ik pauze gehouden in mijn lokaal om de trap maar niet te hoeven nemen.”
Herinnering koesteren
Ondanks dat fysieke ongemak kijkt Sander met een goed gevoel terug op zijn deelname. ,,Dat je in een slaapzak in een Frans weiland ligt, een bord nasi eet op een natte massagebank of andere deelnemers verbaasd hoort zeggen dat ‘zij gewoon in een tentje liggen’ als ze ons team passeerden… En dan dat podium in België waar ik uren voor lekker werd gemaakt en dat we vervolgens misten door een verkeerde afslag! Stuk voor stuk herinneringen die ik koester. Je wordt er ook steeds aan herinnerd als je je collega’s ziet”, vertelt hij. Dat geldt voor John eveneens. ,,Natuurlijk is het een hele organisatie, zeker de catering. Maar als je dat goed aanpakt, door punten te kiezen die ver uit elkaar liggen, heb je tijd genoeg. Voorbereiding is dus heel belangrijk, als fietser misschien nog wel meer.”
Het Dalton-spandoek
De royale donoracties, waarbij de leerlingen zich inspanden, staan de docenten nog helder voor de geest. Maar de bijzonderste herinnering is toch wel het Dalton-spandoek. ,,We waren verdwaald en hadden maar één telefoon bij ons, die we niet ontgrendeld kregen. Toeval of niet, maar ineens passeerden we een aantal toeschouwers met een spandoek van Dalton Lyceum Barendrecht. Met hun hulp konden we de rest weer bereiken. Zij waren onze redding!”