Leden Roparun-team Dalton Lyceum Barendrecht 2014 blikken terug
In iedere editie van Beleef Barendrecht blikken we met leden van DLB-Team 128, het Roparun-team van Dalton Lyceum Barendrecht, terug op eerdere deelnames. Deze keer staat de editie van 2014 centraal. Drievoudig deelnemer Sietse Weij, docent NaSk / Wiskunde, was in dat jaar teamcaptain. Voor wiskundedocent Daniel de Roon was de editie van 2014 de derde van in totaal vier deelnames. Hoe hebben zij dit ervaren?
Manusje-van-alles
Daniel was oorspronkelijk van plan om te lopen. Hij nam ook nog deel aan de Anbar-run, een door het team bedachte oefenloop tussen Antwerpen en Barendrecht. ,,Dat ging best lekker, maar ik liep een blessure op en mocht van mijn fysiotherapeut absoluut niet meer lopen. Daarom ben ik maar meegegaan als Manusje-van-alles. Chauffeur, lid van de kookploeg en nog meer ondersteunende taken. Erg afwisselend dus”, blikt hij terug. Tevens hield Daniel een blog bij over de belevenissen van het team, dat toen onder nummer 167 liep. Hij begon hier al in de voorbereiding mee. Sietse wil dan ook benadrukken dat de rol van Daniel veel belangrijker was dan de zelf gekozen omschrijving doet vermoeden.
Parijs is nog ver
Sietse had een duidelijke reden om deel te nemen. ,,In mijn familie hadden diverse mensen ernstige gezondheidsproblemen. Als anderen afzien, dan ik óók. Dat was mijn drijfveer. Ik vond het erg belangrijk dat we dit zouden ervaren. Het gaat niet om snelheid, maar om die beleving. Het gevoel dat je geen keus hebt, er wel doorheen moet, ook al is Parijs nog ver”, zegt hij. De teamcaptain zocht bewust naar een gelijke verdeling tussen mannelijke en vrouwelijke lopers, maar maakte het zijn teamgenoten niet makkelijk met het opgelegde loopschema. ,,Dat kun je wel zeggen”, herinnert Daniel zich. ,,Ik leefde in het busje richting Parijs al met ze mee. Je zou dat hele stuk maar terug moeten lopen of fietsen... Uiteindelijk zorgde dat strakke schema er nog voor dat we te vroeg waren en nog een tijdje onder een tunneltje moesten wachten."
Iedereen wilde door Ossendrecht
De docenten weten nog wel dat lang niet alles vlekkeloos verliep. Zo haperden twee busjes als voor de start. En dan stonden er onderweg soms nog verrassingen te wachten. ,,Vooraf hadden we met Google Earth de wisselplekken vastgelegd. Hadden we een mooi veld gezien, ideaal. Maar de mestlucht die we roken toen we uitstapten... Dat zie je online natuurlijk niet”, vertelt Daniel lachend. Er stond echter veel moois tegenover, voegt Sietse toe: ,,Bedrijven en instellingen die hun pand beschikbaar stellen, zoals de brandweerkazerne in Antwerpen. Daar kregen we zelfs soep. En al die volksfeesten onderweg in de dorpjes. We verdeelden ons team in groepen en dan was er altijd een strijd wie door Ossendrecht mocht. Dat wilde iedereen!” Ze noemen ook de verschillen tussen de teams. Van heel basic tot een team van BN’ers met een enorme bus vol stapelbedden en wasmachines.
Kippenvel op de Coolsingel
Uiteindelijk draait het allemaal om de voldoening die het sporten voor een mooi doel schenkt. ,,Het teamgevoel dat ontstaat als je drie dagen lang op intense wijze met collega’s samenwerkt, is mij ook altijd bijgebleven. Net als het kippenvelmoment zodra je de Coolsingel bereikt”, vertelt Daniel. Sietse is het met hem eens. ,,Voor mij was het extra bijzonder dat ik met mijn kinderen, toen zeven en negen jaar oud, aan de hand over de finish kwam. Het ‘Roparun-virus’ heeft mij stevig gegrepen, want als ik niet zelf meedoe, sta ik wel langs het parcours”, sluit hij af
Nieuwsgierig naar nog meer belevenissen uit 2014? Kijk dan eens op www.ropa167.blogspot.com voor het originele blog van Daniel uit dat jaar.