Leden Roparun-team Dalton Lyceum Barendrecht 2008 en 2009 blikken terug
In iedere editie van Beleef Barendrecht blikken we met leden van DLB-Team 128, het Roparun-team van Dalton Lyceum Barendrecht, terug op eerdere deelnames. Om te beginnen de edities van 2008 en 2009. Leo Klok, teamleider havo 2, vwo 2&3 en docent geschiedenis, was als loper bij beide edities van de partij. Anne van den Akker en Marja de Ruiter, allebei docent Nederlands, namen elk als fietser deel aan één editie. Hoe hebben zij dit ervaren?
Kippenvel
De Roparun werd destijds binnen de school geïntroduceerd door roostermaker Roel van Leeuwen, weet Leo nog. Hij liep zelf al marathons, dus was het voor hem een logische stap om deel te nemen. ,,Omdat de editie van 2008 goed beviel, deed ik een jaar later graag weer mee. Eigenlijk verliep het in 2009 nog beter met ons als team, omdat de beginnersfouten eruit waren. Zelf liep ik beide keren best makkelijk, zonder klachten”, vertelt hij. ,,Ik zag het enerzijds als een sportieve uitdaging, maar ook als een mooie aanleiding om met elkaar iets voor het goede doel te doen. Zeker in 2009, toen we ter stimulans een brief kregen van ouders van een leerling die was overleden aan botkanker. Ik krijg er nog kippenvel van. Dan weet je weer waarvoor je het doet. Zoals het passeren van de Daniël den Hoedkliniek onderweg eveneens een emotioneel moment was.”
Elektrische fiets
Voor Marja en Anne was samen iets ondernemen voor een goed doel ook de voornaamste drijfveer. Al pratend komt de ene na de andere anekdote voorbij. Marja slaagde er bijvoorbeeld in om zich te laten sponsoren door een fietsenzaak. ,,Ik kreeg een elektrische fiets mee, alleen die was zó zwaar. En we moesten hem steeds in en uit de wagen tillen. Bleek hij ook nog eens kapot, waardoor ik kon fluiten naar de elektrische hulp”, zegt ze lachend. De mooie route is haar eveneens bijgebleven. ,,Je fietst op plekken waar je normaal niet komt. David Hamilton-achtige bloemenvelden, maar ook het havengebied in België dat ik later terugzag in de televisieserie 'Tabula rasa'. Daar heb je dan toch maar mooi gefietst.”
Nog buikpijn
Anne herkent dit wel, want ze begint onmiddellijk over een kaarsrechte weg in Noord-Frankrijk. ,,Die was láng! Al reed ik er later ooit overheen in de auto, toen ging het wel een stuk sneller”, zegt ze. Terugblikkend heeft ze vooral veel plezier beleefd. ,,Ik voel nóg buikpijn van het lachen. Onze boomlange collega Wijnand die heel die tocht op een veel te kleine fiets moest maken, midden in de nacht macaroni eten op een willekeurige oprit en ik belandde voor een sanitaire stop op een Belgische bruiloft waar het wel héél gezellig was. Geweldige herinneringen!”
Mooie momenten
Wat ze alle drie nog goed weten, is de gezellige feeststemming die in met name de Brabantse dorpen heerste. Fakkels, olielampen, verklede mensen; het heeft veel indruk gemaakt. ,,Als ik de foto in onze teamkamer zie hangen, krijg ik meteen weer een warm gevoel. Ik kan daarom iedereen aanraden om deel te nemen, want je steunt het goede doel en het schept een band”, zegt Marja. Die mening wordt gedeeld door Anne. ,,Bij de aankomst in Rotterdam riepen ze de naam van onze school om. Wat was ik toen trots!” vertelt ze. Ook voor Leo was de Coolsingel, net als het passeren van de aanmoedigende collega’s bij het schoolgebouw onderweg, een hoogtepunt. ,,Het waren twee prachtervaringen. En de dinsdag daarna was iedereen gewoon weer keurig om acht uur op school!” sluit hij af